ผมรักรถไฟ…แต่อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เพราะ ม.44 ไปได้ทุกเรื่อง

01
อะไรจะเกิด ก็ต้องเกิด

ผมรักรถไฟและใช้บริการบ่อยๆ เพราะขึ้นต้นทางอุบลฯตอนเย็นๆ นอนมาในรถด่วนถึงกทม.เช้า ไม่เสียงาน

ไม่ก็นั่งมารถไฟ “ด่วนพิเศษสปริ้นเตอร์” ออกบ่ายสามโมง ถึ่งกทม.สี่ทุ่มครึ่ง

ค่าโดยสาร ประมาณ 700 บาท พอรับได้

ถ้าจองบินโลว์คอสล่วงหน้า ค่าเดินทางก็ประมาณนี้…ถ้ามีงานด่วนจำเป็นก็ใช้ได้อยู่

แต่ถ้ารถไฟความเร็วสูง ผ่านโคราช ไปหนองคาย ไม่ไปอุบลบ้านผม…ผมขอแค่”รถไฟรางคู่” ไม่ต้องจอดรอสับหลีกก็ชื่นใจแล้ว

ค่าเดินทาง น่าจะเกิน 2,000 บาท ถ้าราคาขึึ้นไปขนาดนั้น ผมบินโลว์คอสสบายกว่า เร็วกว่า ถูกกว่า


ผมโชคดี ที่ไม่ต้องใช้บริการนี้ ….ดีไปอย่างไม่ต้องเลือกมาก…แต่ผมสังเกตชาวบ้านนั่งมาในรถไฟ ส่วนใหญ่รายได้ปานกลางเต็มทุกเที่ยว

ผมเชื่อว่า เงินลงทุน “5 แสนล้านบาท” เท่ากับ 1 ใน 4 ของบประมาณแผ่นดิน และต้อง “กู้ทุกบาททุกสตางค์”

ดูทรงแล้วค่าโดยสารแพงระยิบ…”น่าจะไปไม่รอด” กับค่าบริการที่อาจแพงกว่า “เครื่องบินโลว์คอส”


ดีอีกอย่าง….ผมใกล้จะเข้า “หลักกิโลเมตรที่ 70″ คงไปได้อีกไม่กี่กิโลเมตร

เลยไม่ต้องมาร่วมรับผิดชอบ “อภิมหาโปรเจค” ของรัฐบาลลุงตู่นานเกินไป

แต่เชื่อว่าคนไทยที่อยู่ในวัยทำงาน และรุ่นลูกหลานจะต้องแบกภาระหนี้อันหนักอึ้งนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้

เพราะเชื่อว่า คำนวณต้นทุนค่าโดยสารคงแพงกว่า “เครื่องบินโลว์คอส” มากมาย

ถ้ามีเงิน ผู้คนไปขึ้นเครื่องบินราคาถูกดีกว่า ชั่วโมงเดียวก็ถึงแล้ว

ไม่ต้องแกร่ว 4-5 ชั่วโมงกับรถไฟความเร็วสูง

ส่วน ชาวบ้านรายได้น้อยที่ยังใช้ “รถไฟฟรี” ยังจะมีอยู่อีกหรือไม่

ไม่มีใครรู้…

แคน ไทเมือง

About แคน ไทเมือง

ชาวนาแก่ ๆ