ดาราข่าวหน้า 1

เด(ภาพข่าวหน้า 1 วันที่ 16 ก.พ.2560 )

ดาราข่าวหน้า 1

เวลาเราดูทีวี จะเห็นตัวละครในสังกัดช่องน้อยสี ช่องมากสี

เช่นเดียวกันสื่อหนังสือพิมพ์เขาก็จะมีตัวละครหลักๆ ตามนโยบายสื่อนั้นๆ

บางคนออกได้สื่อเดียว บางคนออกได้หลายสื่อ

ไม่ใช่บุคคลที่อ้างตัวว่าเป็น “บุคคลสาธารณะ” จะออกได้ทุกสื่อ แม้ “จัดแถลงข่าว” ก็ตาม

แม้ไปงานแถลงข่าว ลีลาการพาดหัว การนำเสนอข่าวก็ไม่แน่จะออกเชิงบวกหรือเชิงลบ

ที่นายกลุงตู่ขอร้องสื่อคือตรงนี้ อย่าให้พื้นที่คนไม่หวังดีต่อชาติอย่างจริงใจ

แต่คงยาก เพราะเขามีก๊วน มีแก๊ง มีกลุ่มทำมาหากินร่วมกันมาเป็นสิบๆปี หรือหลายสิบปี เอื้อเฟื้อเกื้อหนุนครบวงจร ประชาสัมพันธ์โฆษณา จ่ายค่าตัวนักข่าวแทนโรงพิมพ์ก็มี สื่อเล็กๆก็ต้องอาศัยเพื่อนฝูงดูแลกันไป เพราะหากจะคิดเรตติ้งหรือจำนวนการพิมพ์ ยังไงเขาก็ไปทุ่มสื่อใหญ่ ตามคำสั่งนายทุนสินค้าบริการอยู่ดี

สุดท้ายการต่อสู้ทางสื่อก็ยังดำเนินต่อไป จะไปหวังว่าจะปฏิรูปสื่ออย่างนั้นอย่างนี้คงยากที่จะไปกำหนด เพราะมันคือการแข่งขันทางธุรกิจ สื่อเล็กๆ ดีๆ มูลค่าหุ้นไม่ถึงพันล้านเขาเข้าไปซื้อหุ้น เทคโอเวอร์กันหมดแล้ว ใครขวางนายทุนก็ต้องเด้งออกไป

เอาเฉพาะการคัดคนเป็นข่าวการเมือง คนสร้างประเด็น มองแล้วนักข่าวรุ่นเก่าได้แต่ยิ้มๆ

เขาลืมไปว่าเวลานี้เป็นสังคมผู้สูงวัย ใครทำอะไรแค่อ้าปากก็มองเห็นถึงลำไส้ใหญ่

บางคนชื่อ ชั้น มันไม่ถึงที่จะไปเขย่าสังคมได้เลย แต่ก็ยังเห็นสื่อหลักให้พื้นที่เดิมๆ

แต่ด้วย “ข้อตกลง” ดังกล่าว การสร้างดาราหน้าข่าวก็เลยเป็นอย่างที่เห็น…

ข่าวบุกธรรมกายแม้สื่อยักษ์ใหญ่ยังแกล้ง “ตกข่าวหน้า 1″ แบบไม่เกรงใจคนอ่าน

มีเป้บซี่ ก็ไม่มีโค้ก เซมๆ อย่าไปหวังกับการปฏิรูปสื่อเลยครับ มันเป็นธุรกิจหมดแล้วครับ

แคน ไทเมือง

About แคน ไทเมือง

ชาวนาแก่ ๆ