อย่ารอ…พี่น้องเอ๋ย…”พ่อสอนเรามานาน…อย่าทำนาอย่างเดียว ทำไมไม่ทำ”

เฉลิมพระเกียรติรัชกาลที่9 “พระบิดาแห่งการวิจัยและพัฒนาข้าวไทย”
ใหม่

อย่ารอ…พี่น้องเอ๋ย…

“พ่อสอนเรามานาน…ทำไมไม่ทำ”

เหตุที่เกษตรกรมักจะไปไม่รอดคือหวังกำไรสูงกับอาชีพการเกษตร มีการลงทุนสูงเกินตัวที่มาพร้อมกับความเสี่ยงมากมาย

อาชีพเกษตรเป็น”ไท” โดยอาชีพ มีอิสระไม่ง้อใครก็อยู่ได้ แต่กลับไปยอมเป็นทาสระบบผูกขาดการเกษตร

เห็นรายรับเยอะ เรียก”เกษตรตาโต” ไม่มองความเสี่ยงและผลลัพท์ที่ตนต้องรับผิดชอบ

นั่นคือไม่รู้จักพอเพียง

ขายของได้หลายแสน แต่โดนเจ้าหนี้หักต้นทางเหลือกลับบ้านเศษเงินทั้งนั้น มันคุ้มค่าแรงและความเสี่ยงเป็นหนี้หรือไม่

ชาวนาที่อยู่ได้ไปรอดคือวิสาหกิจชุมชนขนาดเล็ก ปลูกเอง สีเอง บรรจุถุงเอง ขายเอง ไม่ต้องแบ่งใคร รับเต็มๆ

ถ้ายังไงก็ขอให้ยึดหลัก”มีภูมิคุ้มกัน” จะได้ไม่เจ็บ โดยการกระจายความเสี่ยงไปที่ผลิตให้ได้ความหลากหลาย หารายได้ รายวัน รายเดือน รายสามเดือน รายปี

ถ้าไปทิ้งน้ำหนักรายได้ก้อนใหญ่ปีละครั้ง หรือหวังจากการเป็นผู้จัดการนานั้น อดีตสอนเราว่า

“ทำนาปรังมีแต่ซังกับหนี้ ทำนาปีมีแต่หนี้กับซัง”

แล้วเป็นหยังจึงเจ็บแล้วไม่จำ

ทางแก้คือออกจากวังวนนี้ให้ได้ด้วยตนเอง อย่ารอ

อย่ารอใครมาช่วย เป็นหนี้ก็เรา เสี่ยงก็เรา ปลูกแล้วยังต้องรอคนมาซื้อ มากำหนดราคา มันมาขูดรีดเราทั้งนั้น

เกษตรกรต้องสร้างความเป็นไทให้กับตัวเองให้ได้

อบรมกันมาหมดแล้ว เรียนรู้กันมาหมดแล้ว

ไม่มีใครหยุดทุกข์ของเราได้ เว้นแต่ตัวเรา
ไม่มีใครสร้างสุขให้เราได้ นอกจากตัวเรา

เฮ็ดนาแล่วบ่ม่วน อย่าไปเฮ็ด เอาแต่พอกินในบ้านเด้อ

หนักต้องวาง…หาทางอยู่รอด เศรษฐกิจพอเพียงชื่อภาษาอังกฤษแปลว่า “เศรษฐกิจเพื่อความอยู่รอด”

นาผม 60 ไร่ ปลูกข้าวกินเองแค่ 10 ไร่ ไม่ไปเสี่ยงกับความผันผวนของธรรมชาติและการตลาด
ที่เหลือปล่อยเป็นป่าหาเก็บของป่าขายไม่ต้องลงทุน

อยู่สื่อๆ อยู่เฉยๆ อย่าบ้าแต่ทำนาอย่างเดียว หาอาชีพอื่นเสริมเด้อพี่น้อง

เกษตรกรที่ทำไร่นาสวนผสม เกษตรทฤษฎีใหม่ เศรษฐกิจพอเพียง ทำเอง-ขายเอง แก้ลำพ่อค้า ไม่ขายข้าวเปลือก จะขายข้าวสาร ไปให้ความสำคัญโรงสีมันทำไม สหกรณ์ก็มี ทำกันสิ

เวลานี้ผลิตข้าวกล้อง ข้าวหอมไม่พอขาย คนสั่งไปกิน มั่นใจในคุณภาพ

มีรถปิ้คอัพซื้อเงินสดไปขายของตลาดเอง

ไม่มีหนี้

โบราณว่า…”มีข้าวอยู่ในเล้า นั่งเว้าเอากะคือ”

แคน ไทเมือง

About แคน ไทเมือง

ชาวนาแก่ ๆ